Jongeren in aanraking te laten komen met thema's als wetenschap en het belang van interdisciplinair samenwerken, aan de hand van oude manuscripten.
Onderbouw geschiedenisleerlingen van het VMBO, de HAVO en het VWO.
Kan je leerlingen spelenderwijs kennis laten maken met middeleeuwse manuscripten? Dat kan zeker! De serious game Medieval Me geeft leerlingen inzicht in wetenschap en het belang van interdisciplinair samenwerken via een klassikale, interactieve game.
Kinderen kiezen aan het begin van het spel hun superkracht (bijvoorbeeld: kunst en geschiedenis, taal of rekenen). Afhankelijk van wat je invoert, krijg je een andere opdracht. Spelletjes zijn quiz-achtig en je speelt met elkaar. Op het digibord kan je live de scores van de klas zien, want, zoals leerlingen deelden: “als we niet kunnen winnen, is het vet saai”. In één lesuur tovert de klas zich om in een escaperoom, waarin verschillende teams de geheimen van het manuscript ontrafelen.
‘Medieval Me is met verve het leukste project waar ik de afgelopen jaren aan heb gewerkt en waar ik het meeste van heb geleerd,’ deelt Sanne Frequin, universitair docent digitale kunstgeschiedenis aan de Universiteit Utrecht.
'Het begon allemaal met het succes van de Medieval Memes generator van de Koninklijke Bibliotheek (KB)' vertelt Sanne. Deze memes gebruikten geschiedenisdocenten in hun lessen en de vraag kwam of soortgelijks niet kon worden ontwikkeld voor een jongere doelgroep van 13 - 15 jaar. Daarop voortbordurend ontwikkelde ze, samen met andere onderzoekers en in co-creatie met leerlingen, prototype van van het Medieval Me spel, om zo digitaal erfgoed tot leven te brengen.
Om dit spel zo goed mogelijk te laten aansluiten bij de doelgroep, belde ze verschillende geschiedenisdocenten op middelbare scholen met de vraag: “als we een game maken rondom middeleeuwse manuscripten, wat heb je dan nodig om het ook echt ‘gespeeld’ te laten worden?” Daaruit bleek dat scholen niet zitten te wachten op nog meer lespakketten (‘Geen PDFs!’) maar dat dingen “plug and play” moeten zijn. Of, zoals leerlingen zeiden: ‘als we het op onze mobiel kunnen spelen, is het sowieso al gaaf’.
Sanne bestrijdt het beeld dat sommige onderwijsniveaus ‘niet geschikt’ zouden zijn voor wetenschaps-games. ‘Van tevoren werd er tegen ons gezegd dat het spel niet geschikt zou zijn voor mavoleerlingen’, deelt ze. ‘Ze zouden niet zo goed in lezen zijn, dus dan past het spel niet bij ze’.
Wat bleek: een spelvorm gecombineerd met tekst werkte juist heel goed! ‘Jongens die normaal afgehaakt waren bij de geschiedenisles, deden ineens wel mee, omdat ze van gamen afwisten en ze coöperatief konden spelen. Docenten zeiden dat ze de leerlingen nog nooit zo gefocust hadden gezien in een geschiedenisles.
Geld aanvragen om iets te continueren wat al goed werkt is heel lastig. Sanne vertelt: ‘een game maken vergt gewoon veel extra werk waar je niet voor betaald wordt, en de week is maar 40 uur lang.’ Mijn uren zijn op, mijn onderzoeksbeurs is op, en tegelijkertijd heb ik twee partners die verder willen en toch komen we niet verder.’
